Categories

 

วันนี้เป็นวันหยุดงานของแยม แผนที่เราตั้งใจจะไปทำสำหรับวันนี้ก็ คือ เล่นสกี สิ่งนี้แหละที่ต้องการทำมากที่สุด หิมะตัวเป็นๆ ไม่ได้แอ๊ฟอย่างดรีมเวิร์ล แค่เดินออกมาข้างๆ ที่พักของเราก็เป็นภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะแล้ว และก็มีนักท่องเที่ยวมาเล่นเล่นสกีกันอยู่

เฮ้ย...ตรงนี้ก็เล่นสกีได้ด้วยเหรอหลังจากเมื่อคืนอากาศหนาวเย็นลงไปอีกทำให้หิมะขาวไปทั่วเมือง

ตรงนี้ยังน้อยเกินไป สำหรับพวกเด็กเล่นกัน เดี๋ยวพาไปดูที่เจ๋งกว่านี้

ว๊าว..ว๊าว..ว๊าว ค่อยคุ้มกับชีวิตที่ต้องฟ่าฟันมาหน่อย

แยมขับรถพาขึ้นเขาสูงขึ้นไปอีก ทางขึ้นเขาเป็นถนนขดเคี้ยว เหมือนกับทางขับรถไปเมืองปาย ถ้ารู้สึกว่าการไปปายวิวสองข้างทางสวยมากแล้ว แต่ที่นี่เหมือนกับขับรถขึ้นสวรรค์ เพราะสองข้างทางเป็นภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน แทบจะไม่มีรถวิ่งสวนไปมา เราแวะชมวิวกันบ้างเป็นจุดๆ กระโดดลงถ่ายรูป แล้วก็ต้องรีบแจ้นขึ้นรถมาเอาไออุ่นจากฮีสเตอร์ เพราะลมแรงมากเกือบจะพลัดเราปลิวตกเขาไป และยังหอบเอาหิมะมาปะทะร่างจนแทบจะแข็ง

ถึงแล้วยอดเขา บนยอดเขาปกคลุมไปด้วยหิมะทั่วไปหมด พื้นเป็นสีขาวนุ่มนวล

แกระวังลื่...นนะแยมพูดยังไม่ทันจบประโยค

ไม่ทันแล้วเฟ้ย ฉันหงายหลังไถลลงไป 2-3 เมตร พร้อมด้วยสายตาฝรั่งแถวที่จอดรถตรงนั้นมอกันมาเป็นตาเดียวแล้วอั้นขำกันไว้

แยมหันมาช่วยฉุดฉันลุกขึ้น..ปืด..แล้วล้มไหลลงไปอีก ก็พื้นหิมะตรงนั้นมันโดนล้อรถบดไปมาจนกลายเป็นพื้นน้ำแข็งยังกะลานไอซ์สเก็ตไปหมดแล้ว  กว่าทรงตัวเดินให้เป็นปกติได้ แทบอยากจะทุบพื้นน้ำแข็งแล้วแทรกตัวหนีเป็นปลาขั้วโลกเหนือกันเลยทีเดียว

 

 

 

 

 

 

เรามาถึงจุดที่เขานิยมมาเล่นสกีกัน มีทั้งอุปกรณ์ให้เช่าพร้อมทั้งครูสอน คนไม่เคยเล่นก็จำเป็นต้องจ้างครูด้วย แต่ทว่าค่าเรียนบวกอุปกรณ์นั้น...

100 ยูโรต่อคน

จะไปเอาตังค์ที่ไหนล่ะคับพี่น้องคับ น้ำตาจะไหล

หมดหวังเพราะบัตรเครดิตฉันก็หายหมดแล้ว ส่วนบัตรของแยมก็เต็มวงเงินไปซะแล้ว ทำได้แค่แค่นั่งมองปลาทู แล้วหันมากินข้าวคลุกน้ำปลา อย่างน้อยเค้าก็ไม่เก็บเงินค่าถ่ายรูปเล่นกับอุปกรณ์ ก็โพสต์ท่าถ่ายรูปกับอุปกรณ์สกีประหนึ่งว่าได้มาเล่นแล้ว เศร้าจริง...ไม่รู้ว่าตัวเองจะมีโอกาสได้มาเล่นสกีอีกเมื่อไร แต่แค่ได้คลุกกับหิมะขาวๆ สะอาดๆ มากมายขนาดนี้ บนยอดเขาในประเทศที่ถือว่าน้อยคนนักจะรู้จักและได้มาเที่ยวก็รู้สึกเหนือชั้นมากแล้วล่ะ  

 

 

 

 

น่าเสียดายจริงถ้าโลกร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนหิมะพวกนี้ละลายไปหมดจะทำยังไง นึกถึงน้องหมีขาวขั้วโลกเหนือที่จะต้องศูนย์พันธุ์ไปช่างน่าสงสารจริงๆ

แยมปั้นหิมะเล่นกันดีกว่าภาพติดตาในหนังฝรั่งสร้างอิทธิพลในใจมาอย่างยาวนาน

ดูสภาพตัวเองบ้างไรบ้าง ถุงมือก็ไม่มีปั้นได้แค่ก้อนเล็กๆ มือแกก็หมดความรู้สึกไปก่อนแล้ว นั่นเลยไปหยิบก้อนนั้นมาถ่ายรูปเล่นปะ

แค่ปั้นตุ๊กตาหิมะ ก็ยังหมดปัญญา

 

แก...พอแล้วหรือยัง ฉันมึนหัวไปหมดแล้ว แยมเรียกสติฉันกลับคืนมา

เราดื่มด่ำกับหิมะพักใหญ่แต่อากาศหนาวจัดบนยอดเขาสูงทำให้ไม่ค่อยมีอากาศหายใจ จึงยอมตามใจเพื่อนกลับลงมาข้างล่าง และแวะไปร้านของฝากประจำเมือง ของราคาถูกของที่นี่จะเป็นสุรา ที่ราคาแค่ขวดละ 1 ยูโร พระเจ้าช่วย...ราคาถูกยังกะน้ำเปล่า คนที่นี่เค้าดื่มเหล้าแทนน้ำกันหรือยังไง แต่จะให้หอบกลับไปเยอะๆ ก็แบกไม่ไหวล่ะ แถมต้องจ่ายค่าน้ำหนักกระเป๋าที่เกินก็คงไม่คุ้มกัน จึงได้แต่ซื้อของนิดๆ หน่อยๆ เพื่อประหยัดเงินที่ยังเหลืออยู่อย่างน้อยนิดด้วย

กลับมาถึงที่พัก แต่ยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็น แยมเลยพาแวะไปนั่งดื่มชาเล่นในร้านอาหารใกล้ๆ ที่พัก ร้านอาหารที่นี่ยังสามารถสูบบุหรี่ในร้านได้อย่างปกติ ฉันเกลียดจังเพราะค่อนข้างแพ้กลิ่นบุหรี่แต่จะทำไงได้ ร้านไหนๆ ก็เหมือนกัน ตั้งใจว่าจะเข้ามาแค่ดื่มชาแต่อาหารพื้นเมืองที่นี่น่ากินมากๆ เป็นข้าวผัดแบบสเปน เสิร์ฟบนกระทะร้อนที่มาทั้งกระทะใหญ่ๆ ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณพิซซ่าถาดใหญ่ กุ้งเป็นกุ้ง ปลาหมึกหั่นเป็นแว่น ใหญ่ยังกับสายรัดข้อมือ ข้าวร่วนเป็นเม็ดสีเหลืองอร่าม เดิมทีจะกลับไปกินอาหารฟรีในโรงแรมที่พัก แต่มาแล้วก็ลองอาหารท้องถิ่นสักหน่อย ก็มันยั่วน้ำลายขนาดนี้ ทำให้ต้องใช้เงินสดไปอีกแล้ว

 

พรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางกลับแล้ว หลังจากกลับเข้าที่พักเราก็มาเข้าอินเทอร์เน็ตเพื่อวางแผนการเดินทางกลับแบบประหยัดและรัดกุมที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องผิดพลาดและให้พอสำหรับเงินที่เหลืออยู่ด้วย เพราะตั้งแต่ที่จองตั๋วเครื่องบินหลายต่อขนาดนี้ ฉันก็เข้าใจผิดว่าอันดอร์ร่าห่างจากสเปนแค่ 2 ชั่วโมงจากที่แยมบอก แต่พอขับรถจริงๆ ก็ปาไป 4 ชั่วโมง

สิ่งที่เราวางแผนก็คือ

5.00        นั่งรถทัวร์จากอันดอร์ร่าเที่ยวเช้าสุด

9.00        เช็คอินที่สนามบินบาร์เซโลน่าให้ทัน

10.00      เครื่องออก

11.00      เครื่องลงจอดที่สนามบิน Beauvis

หลังจากลงเครื่องจะนั่งแท็กซี่ไปต่อรถไฟที่มุ่งหน้าที่ยังสนามบิน CDG

14.00     เช็คอินที่ CDG

15.00     กลับสู่ประเทศไทย

 

ตอนนี้เหลือเงินติดตัวอยู่ 75 ยูโร ค่านั่งแท็กซี่ต่อในราคา 11 ยูโร(ตามราคาที่บอกไว้ในเว็บ) เพื่อไปต่อรถไฟที่มุ่งหน้าที่ยังสนามบิน ก็จะประหยัดและทันที่สุด ร่วมๆ แล้วก็จะเสียเงินไม่เกิน 30 ยูโรในการไปสนามบิน แต่ก็ยังหวั่นใจอยู่เล็กน้อย เพราะรถทัวร์เที่ยวเช้าสุดจะออกเมื่อคนเต็มรถด้วย

เอาไงดีวะแก ถ้ารถมันไม่เต็มสักทีแล้วไม่ออกตกเครื่องแน่เลยวะ

เอางี้...ฉันมีหนุ่มที่นี่แอบปลื้มที่นี่อยู่เดี๋ยวหลอกมันไปส่งให้ ตอนนี้ฉันก็ไม่มีทั้งใบขับขี่ และพาสปอร์ต ถ้าขับไปเองเดี๋ยวตำรวจเรียกขึ้นมาจะซวยหนักไปกว่าเดิม แล้วแยมก็หันไปคว้าโทรศัพท์จัดการทันที

สำเร็จ...หนุ่มสเปนคนนั้นหลงเสน่ห์สาวเอเชียอย่างเพื่อนฉันเต็มเปา พรุ่งนี้ทันแน่นอน

 

ดังนั้นวันนี้เราต้องรีบนอนแต่หัวค่ำ ด้วยความเครียดทำให้นอนไม่หลับจึงเปิดอินเทอร์เน็ตเช็คเมล์ ว่าจะอัพเดทข่าวสารให้เพื่อนๆ ฟังต่อสักหน่อยว่าตอนนี้ปลอดภัยดีแล้ว หลังจากเมล์แรกที่เล่าให้ฟังว่าโดนปล้นก็ยังไม่ได้เล่าความคืบหน้าให้ฟัง เดี๋ยวจะแตกตื่นกันไปใหญ่ แต่คนที่แตกตื่นกลับเป็นฉัน เพราะเห็นเมล์ของดลที่ถามว่าต้องการความช่วยเหลือจากเค้าบ้างหรือเปล่า ฉันไม่ได้บอกเค้าเรื่องนี้สักหน่อย อืม..คาดว่าเค้ารู้เรื่องมาจากหนึ่ง และก็บอกต่อว่าไม่รู้ว่าพี่สาวเค้าไม่โทรหาเรื่องที่ติดต่อญาติที่ฝรั่งเศสไม่ได้ ประหนึ่งว่าเป็นห่วงหนักหนา พร้อมทั้งส่งแผนที่ประเทศสเปนมาให้ เผื่อว่าจะหลงทางจะได้หาทางถูก แต่ไม่ทำให้รู้สึกประทับใจเลย แถมยังรู้สึกขำอีกด้วย โถ่ๆๆๆ ก็ไอ้แผนที่ที่ส่งมาให้แค่บอกว่าสเปนแบ่งออกเป็นกี่จังหวัดเท่านั้น คุณชายคะ...มันจะช่วยให้เดินทางในสเปนได้ยังไงกัน ควรจะเป็นเส้นทางการเดินรถ หรือเบอร์โทรสถานทูตจะดีกว่าไหม คิดได้แค่นี้เองเหรอเนี่ยเด็กนักเรียนนอก อ่านจบก็โยนเมล์เข้าถังขยะไปไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หมดเวลาแก้ตัวแล้วยะ

 

เช้าวันเดินทางกลับ เราตื่นตั้งแต่ตีสาม แล้วออกจากที่พักตั้งแต่ตีสี่ เผื่อเวลาไว้ชัวร์กว่า ทำให้การมาถึงสนามบินไม่ต้องวิ่งกระหือกระหอบอีกแล้ว แต่ด้วยความกังวลแยมจึงให้ยืมมือถือโมโตโร่ล่าเครื่องเก่ามากๆ ที่เก็บสำรองให้ไว้เผื่อฉุกเฉินด้วย ก็มือถือของฉันได้ขายต่อแยมไปแลกกับค่าพักที่นั่น ทีแรกก็ว่าจะไม่เอา เพราะคิดว่าการเดินทางคงปลอดภัยดีทุกอย่างแล้ว

เอาไปเถอะแก เผื่อไว้ดีกว่านะ ฉันจะได้โทรหาตอนแกถึงโน้นแล้ว ยังคงยัดเหยียด

อืม...เอาไว้ก็ได้

 

นั่นน่ะสินะอะไรๆ ก็มักจะไม่เป็นอย่างที่คิดหรือแม้กระทั่งวางแผนไว้อย่างดีแล้วก็เถอะ

Comment

Comment:

Tweet

ไปไหนมาไหนก็หัดเผื่อๆไว้มั่ง ยิ่งซุ่มซ่ามๆอยู่

#1 By (125.25.8.113) on 2010-08-22 11:32