Categories

         

 

 

22.00 ถึงแล้วบ้านของคุณอนุศักดิ์ อยู่ไม่ไกลจากสนามบินจริงๆ เป็นบ้านเดียว อยู่ในหมู่บ้าน เท่าที่เห็นในปารีสจะเป็นแต่พวกทาว์โฮมมากกว่าบ้านเป็นหลังๆ เค้าอาศัยอยู่กับภรรยาที่เป็นคนลาวเช่นกัน และลูกๆ 3 คน คนโตเป็นชายอายุ 15 ปี (หล่อซะด้วย) คนรองที่ไม่สบายอายุ 5 ขวบ และคนเล็กประมาณขวบกว่าๆ เป็นผู้หญิง ภรรยาของเค้าตอนรับเป็นอย่างดีเช่นกัน พร้อมกับทำเฝอชามใหญ่มากมาให้กิน อาหารมื้อนี้อร่อยเป็นพิเศษเลย ก็มื้อแรกตอน 5 ทุ่มเห็นจะได้

คุณอนุศักดิ์เริ่มเข้าเว็บเพื่อจะซื้อตั๋วให้

มีของการบินไทยประมาณ 800 ยูโรโอเคไหม ก็ต้องโอเคแน่นอนล่ะเอาเลย ถูกว่าของ Air France ตั้งครึ่ง เที่ยวแรกพรุ่งนี้เลย 8 โมงเช้า

อะ...ทำรายการไม่ได้ ทำไมอีกล่ะเนี่ย เฝอเริ่มติดคอ เงื่อนไขของการซื้อตั๋วผ่านเว็บต้องซื้อล่วงหน้าอย่างน้อย 24 ชั่วโมง ก็เลยทำรายการไม่ผ่าน โธ่เอ๊ย...ชาติที่แล้วฉันไปจมเรือไททานิค หรือไประเบิดเครื่องบินใครหรือเปล่าเนี่ย ชาตินี้ถึงได้มีปัญหาเรื่องการเดินทางขนาดนี้

ดังนั้นจึงคุยกันว่าคงต้องใช้วิธีไปซื้อตั๋วที่หน้าเคาน์เตอร์พรุ่งนี้แทน ฉันขอเป็นเที่ยวเช้าที่สุด ส่วนเวลาที่เช็คได้เร็วสุดก็คือการบินไทยเที่ยว 8.00 น. นั่นแปลว่าเราต้องไปถึงสนามบินก่อน 6.00 น. ก็อยากกลับบ้านให้เร็วที่สุดนิ เพราะนี่ก็หมดเวลาที่ขอลางานแล้ว แถมเงินก็ไม่มี และก็ไม่อยากจะรบกวนเค้านานด้วย คุณอนุศักดิ์บอกให้ฉันไปนอนก่อน เค้าจะลองหาเว็ปอื่นดูให้อีกเผื่อจะซื้อได้

คืนนี้ได้นอนบ้านในปารีส เตียงนุ่มๆ ในห้องของลูกชายคนโต ส่วนลูกชายของเค้าก็ลงมานอนโซฟาในห้องรับแขกให้แทน รู้สึกขอบคุณพวกเค้ามากจริงๆ ไม่นึกว่าจะได้รับน้ำใจอย่างนี้จากคนที่ไม่รู้จักในเมืองนอก คนต่างชาติไม่ได้แล้งน้ำใจไปสะทุกคน อย่างผู้จัดการโรงแรมของแยมเป็นต้น

 

2.00 ในที่สุดก็ได้เข้านอน 24 ชั่วโมงเต็มพอดีกับการผจญภัยข้ามประเทศในวันนี้ และต้องรบกวนให้คุณอนุศักดิ์มาปลุกประมาณตอนตีห้าเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปสนามบิน คราวนี้เรามุ่งตรงไปเทอร์มินอล 1 เลย เพื่อจะได้ซื้อตั๋วการบินไทยรวดเดียวเข้าประเทศไม่แวะไหนแล้ว

 

6.00 เรามาถึงสนามบินทันเวลา แต่...เวรกรรมซ้ำซ้อนอีกแล้ว!!! เคาน์เตอร์การบินไทยยังไม่เปิดขายตั๋ว ป้ายที่เคาน์เตอร์ระบุว่าจะเปิดขายตอนแปดโมงเช้า...ไม่จริงงงงงง ก็เที่ยวบินมันออกตอนนั้น ก็พลาดอีกแล้วนะสิ คุณอนุศักดิ์พาเดินไปตรวจสอบที่ประชาสัมพันธ์ของสนามบินก็พบว่ามีของการบินไทยอีกเที่ยวบินตอนบ่ายโมง โอเค...รอเที่ยวนี้ล่ะ แต่จำได้ว่าคุณอนุศักดิ์บอกว่าวันนี้ต้องไปส่งลูกเรียนตอนเก้าโมงเช้า ฉันบอกจึงให้คุณเค้ากลับบ้านเพื่อรับลูกไปส่งโรงเรียนก่อนแล้วค่อยกลับมาซื้อตั๋วให้อีกทีก็ได้ ฉันจะนั่งคอยอยู่ที่นี่

กังวลใจอยู่ค่อนข้างมากเหมือนกัน คราวนี้มือถือแบตเตอรี่หมดสนิท แต่จะใจร้ายให้เค้าเดือดร้อนไปด้วยก็ไม่ได้ กลับมานั่งเจื่อนๆ เหมือนหมาเชื่องๆ ที่ฝึกมาอย่างดี รอการเปิดขายตั๋วต่อไป

เมื่อเคาน์เตอร์การบินไทยเปิดขายตั๋ว ก็รีบปรี่เข้าไปถามรายละเอียดทันที แต่ปรากฏว่าราคาตั๋วเที่ยวเดียวที่เราเช็คจากในเว็บราคาประมาณ 800 ยูโร แต่ราคาซื้อที่หน้าเคาน์เตอร์จะเป็น 2,400 ยูโร

บ้าๆๆๆ...ตั๋วเครื่องบินหรือตั๋วผีตามหน้าคอนเสิร์ตกันแน่ ใครจะซื้อลง เมื่อวานก็ว่าแพงแล้ว วันนี้เรียกว่าบรรพบุรุษแพง นี่ล่ะการบินไทยไม่แพ้ชาติใดในโลกจริงๆ ตั๋วเครื่องบินไรแสนกว่าบาทเอาเงินไปดาวน์รถได้เลยนะเนี่ย พนักงานเคาน์เตอร์เป็นฝรั่งลอยหน้าลอยตาอธิบายว่า ถ้าซื้อที่หน้าเคาน์เตอร์จะเป็นราคานี้ ถ้าจะให้ได้ราคาถูกต้องซื้อผ่านเอเยน หรือจากเว็บนั่นแหละ

แม่นเอ๊ย...แล้วจะได้กลับไมฟะเนี่ยกลับมานั่งจ๋อย รอคุณอนุศักดิ์กลับมา

 

เมื่อคุณอนุศักดิ์กลับมาถึงและรู้ราคาก็ช๊อคไปเหมือนกัน

โอเค..งั้นเราไปเดินดูราคาสายการบินอื่นก็แล้วกัน แต่เทอร์มินอลที่นี่เล็กมาก มีอีกแค่ 2-3 สายการบินเท่านั้น จนเราเจอของ Lufthansa เป็นสายการบินประจำชาติเยอรมัน มีเที่ยวบินบ่ายโมง เป็นตั๋วไป-กลับราคา 830 ยูโร ราคาพอกับการบินไทยเที่ยวเดียวเลย แต่ทว่าไม่ได้บินตรงมาที่ไทย จะต้องแวะเครื่องที่เยอรมันก่อนถึง 7 ชั่วโมง เอาเถอะ ไม่สนแล้ว ไงก็ต้องกลับต้องซื้อ นั่งรอมาเป็นวันๆ แล้ว อีกแค่ 7 ชั่วโมงจะเป็นไรไป

ตกลง เอาของสายการบินนี้แหละค่ะ

ไม่ต้องกังวลนะคะสนามบินที่โน้นใหญ่กว่าที่นี่มาก ก็จะมีอะไรให้เดินเล่น ช้อปปิ้งฆ่าเวลาได้ค่ะ พนักงานเคาน์เตอร์ของ Lufthansa พยายามปลอบใจ แต่ฉันจะมีเงินไปซื้ออะไรได้ล่ะ

คุณอนุศักดิ์จัดการซื้อตั๋วให้ และอยู่รอส่งฉันจนเข้าประตูไป เค้าดูเป็นห่วงปนสงสารอยู่เหมือนกัน คงเพราะสภาพหนาวสั่นเป็นนกตกน้ำที่เค้าเจอตอนแรก แถมยังออกปากชวนให้มาเที่ยวฝรั่งเศสอีกครั้งและมาพักกับเค้าได้ ก็แหมม...อยู่ฝรั่งเศสมาราวๆ 3 วัน อยู่เพื่อเที่ยวจริงๆ ได้แค่วันครึ่งเอง อีกวันครึ่งก็มีชีวิตอยู่ในสนามบินซะงั้น

ฉันยกมือไหว้ขอบคุณเค้าแบบไทยอย่างนอบน้อม นับตั้งแต่นี้ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว และไม่มีเครื่องมือสื่อสารให้ติดต่อกลับใครแล้วด้วย

 

เยอรมัน... ไม่ได้ฝันว่าจะไปเลยสักนิด

 

Comment

Comment:

Tweet

แอบมาติดตามนะคะ อ่านแล้วลุ้นแทนเลยอะคะ

sad smile

#1 By gmania on 2010-05-01 14:53