Categories

 

สุวรรณภูมิ สนามบินที่ไม่ดีที่สุด แต่รักมากที่สุด กลับมาแล้วประเทศไทยจ้า ไอเลิฟไทยแลนด์ อยากจะวิ่งลงไปจูบพื้นสนามบินอย่างอดีตนายกฯ จริงๆ แต่ไม่ควรเอาเยี่ยงอย่างคนที่เสแสร้งว่ารักประเทศ เก็บความรู้สึกปิติตื้นตันที่ได้กลับบ้านเกิดไว้ในใจ  แล้วรีบไปเอากระเป๋าคืนเพื่อจะได้กลับบ้านตัวเองสักที

หลังจากได้กระเป๋าคืน ก็ออกไปหาพ่อที่รอรับอยู่โดยยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับลูกตัวเองมาบ้าง เมื่อเจอพ่อก็ยังไม่ขอเล่าอะไรทั้งนั้น พูดไม่ออก แต่ขอรีบไปเคาน์เตอร์ของสายการบินอาหรับเอมิเรสก่อน เพื่อติดต่อขอเคลมเงินค่าตั๋วเครื่องบินอีกครึ่งหนึ่งคืน

ขอโทษนะคะ คุณต้องไปติดต่อขอคืนจากเอเยนซี่ที่ซื้อมาแทนค่ะ พนักงานแจ้งกลับ ท่าทางจะได้เงินคืนลำบากซะแล้ว เอาเถอะ...ตอนนี้กลับบ้านก่อนแล้วกัน

 

พ่อดูเริ่มงงๆ กับฉัน ระหว่างเดินตามพ่อไปลานจอดรถ ก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ที่ไปเจอมาให้พ่อฟังคร่าวๆ  เดินไปจนถึงรถ ยังเล่าเรื่องไม่ถึงครึ่งเรื่อง...

เฮ้ย!!!...อะไรกันเนี่ย ประๆๆๆ ตูรถ

อารายพ่อ...อาราย..เกิดอะไรขึ้นกับรถเนี่ย???” รู้สึกลำคอตีบตัน แขนขาหมดแรง น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาอีกครั้ง นี่ฉันได้กลับบ้านจริงๆ แล้วใช่มั๊ย กำลังฝันร้ายอยู่หรือเปล่า

รถที่พ่อขับมารับเป็นรถของฉันเองที่เพิ่งจะสลัดป้ายแดงไปหมาดๆ แต่ประตูด้านซ้ายข้างคนขับทั้งบานโดนขูดเป็นรอย รถสีดำกับลอยขูดขาวนับไม่ถ้วนที่บ้านประตู มันปวดจิตจริงๆ

พ่อถอยรถเข้าบ้านไม่ได้ดูเสาน่ะ...แหะๆๆ

ไม่พ่อ...ไม่ตลกเลยสักนิด นั่งเงียบกลับบ้านมาตลอดทาง ไม่มีอารมณ์จะเล่าอะไรให้พ่อฟังต่อแล้ว และก็หมดแรง เหนื่อยเกินกว่าจะทะเลาะกับพ่อด้วย จากอุปสรรคที่ผ่านมาทั้งหมด เรื่องนี้ถือว่าเล็กสุด ยังไงก็มีประกันจัดการให้อยู่ดี  แต่มันเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่บั่นทอนชีวิตและจิตใจสุดๆ  ถึงบ้านก็ขอหลับเป็นตายตั้งแต่หกโมงเย็นไปเลย ไม่เล่าอะไรให้ที่บ้านฟังอีกแล้ว

 

เช้าวันใหม่ในบ้านเกิด ตื่นมาด้วยความรู้สึกสบายใจเป็นที่สุด ไม่เคยรู้สึกรักบ้านรักอากาศร้อนมากเท่านี้มาก่อน ไม่รู้ว่าตัวเองไปเที่ยวหรือไปผจญภัยมากันแน่ แต่ก็ต้องรีบลุกจากที่นอนไปทำงานสักที เดี๋ยวจะซวยโดนไล่ออกซ้ำ ถึงที่ทำงานก็เสียเวลาครึ่งวันไปกับการเล่าประสบการณ์เปิดโลกให้คนอื่นฟังกันอย่างสนุกสนาน ไม่ใช่เรื่องตัวเองก็ขำกันไปนะ

ตกบ่ายก็เริ่มโทรหาประกัน และเอเยนซี่ขายตั๋วเครื่องบิน หวังว่าจะได้ทุนคืนมาใช้หนี้บ้างแต่แล้วกลับก็ไม่สามารถเคลมประกันอุบัติเหตุจากการเดินทางได้ เพราะกรรมธรรณ์ที่ทำไว้ครอบคลุมแค่ตายเท่านั้น ไม่รวมการปล้นจี้  อืม...ตายสะจะคุ้มกว่ามั๊ยนะ

ส่วนตั๋วซื้อมาจากบริษัท One Stop ก็หาโปรโมชั่นมาจากโฆษณาในหนังสือพิมพ์ แจ้งว่าไม่ได้เต็มราคาจะต้องหักออกจากราคาเต็มของตั๋วเที่ยวเดียวไปก่อน ซึ่งก็ไม่รู้จะได้เท่าไรและเมื่อไรด้วยซ้ำ (แต่สุดท้ายบริษัทนี้ก็บ่ายเบี่ยงทุกครั้ง และก็ไม่เคยคืนเงินให้เลย)

เจื่อน...ก็ได้แต่ทำใจแล้วคิดซะว่าอย่างน้อยมีชีวิตรอดมาครบ 32 กลับมาก็ดีแล้ว ในความโชคร้ายก็ยังโชคดีที่มีคนมากมายมาช่วยไว้

แต่ทว่าความโชคร้ายไม่ได้จบแค่ฉัน กลับได้แพร่กระจายรวดเร็วยิ่งกว่าไข้หวัดนกไปสู่คนอื่นๆ ที่ยืนมือมาช่วยเหลือด้วยนะสิ

 

หลังจากกลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพแล้ว ก็เริ่มติดต่อคนอื่นๆ เพื่อขอบคุณและชดใช้หนี้สิน โดยไม่รู้ว่าความโชคร้ายนั้นติดต่อกันได้หรือว่าดวงพวกเค้าก็ไม่ดีเองกันแน่ ถึงทำให้เราต้องมาพบเจอกัน เริ่มต้นจากดล

                ดล..บอกว่าธนาคารที่ไปใช้โอนเงินมาให้ หลังจากนั้นก็ระบบล่มไปใช้ไม่ได้อีกเลย ส่วนตัวเค้าเองไปซื้อโน้ตบุ๊คผ่าน eBay ก็กลายเป็น account ปลอมโดนโกงเงินไปอีกประมาณสี่หมื่นบาท

 

                แยม..กลับไปเล่นสกีอีกครั้ง คราวนี้เธอลงทุนซื้อชุดและอุปกรณ์เป็นของตัวเอง แต่ไปเล่นครั้งแรกก็ขาหักเลย ต้องเข้าเผือกอีกเป็นเดือน

 

                คุณอนุศักดิ์..อยู่ๆ ก็โดนโจรขึ้นบ้าน ขโมยโน้ตบุ๊คไป 2 เครื่อง ทั้งๆ ที่อยู่บ้านหลังนี้มาเป็นสิบปีก็ไม่โดนอะไร

 

                แต่ทุกคนต่างคิดว่าเป็นคราวเคราะห์ของตัวเองกันทั้งนั้น ต้องขอบคุณทุกคนจริงๆ ที่ให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดี

 

                และสุดท้ายตัวฉันเอง...กรี๊ด!!! ไม่จริงงงง เอาอีกแล้ว มือถือ..มือถือที่เปิดโรมมิ่งไว้ แล้วก็กระหน่ำโทรกระจายในช่วงภาวะวิกฤต มีบิลเรียกเก็บมาอีกหนึ่งหมื่นสองพันกว่าบาท แถมยังต้องก้มหน้าชดใช้หนี้สินกับค่าตั๋วเครื่องบินที่ต้องซื้อใหม่อีกสี่หมื่นกว่าบาท ขอร้องนะ...อย่าถามว่าทริปนี้ต้องจ่ายค่าทำแผลชีวิตไปเท่าไรกับการทัวร์สนามบินต่างๆ ในยุโรป

มองโลกในแง่ดีว่าถึงซวยหนักขนาดไหนก็ยังภูมิใจที่สามารถดูแลตัวเองเอาชีวิตรอดกลับมาได้ และได้ถ่ายทอดประสบการณ์ครั้งนี้ให้ได้อ่านกัน หวังว่าใครก็ตามที่ได้อ่านและจะไปแสวงหาบรรยากาศโรแมนติกที่ยุโรปคงจะไม่ติดเชื้อหวัดแห่งความโชคร้ายนี้ไป

 

ประสบการณ์ครั้งนี้สอนให้รู้ว่า

                ความโรแมนติก..ไม่สามารถสร้างได้ด้วยตัวเองคนเดียว แต่ติดหนี้ต้องชดใช้ด้วยตัวเองเท่านั้น

     

                                  -------------- The End  --------------

 

              


 

 

 


Comment

Comment:

Tweet

Nicely explained. It's indeed an art to stop new visitors with your attractive writing style. Truly impressive and nice information. Thanks for sharing.

#4 By Online Degree (116.71.16.200) on 2010-10-23 16:48

เริ่มอ่านมาตั้งแต่ตอนที่ไปเยือนบาเซโลนา เพราะเราก็เคยไปมาแล้วพี่ที่ไปด้วยกันก็โดนขโมยคอมพิวเตอร์ แบบว่า ยกไปทั้งกระเป๋าแบบไม่ทันรู้ตัวเลย แต่การเดินทางของคุณหมี่แห้งนี่ หนักหนาเอาการเลยนะคะ ดีใจด้วยที่กลับถึงบ้านซะที (ตามอ่านจนเหนื่อยไปด้วย) ทริปหน้าไปไหนอีกล่ะ จะติดตามอีกนะ ^^

#3 By I'am Ambryo on 2010-10-14 00:58

แก... ไปเนปาลกันมะ แบกเป้นะ ฮ่าๆ

#2 By แยม (79.150.201.191) on 2010-09-16 22:25

ถ้าไปเที่ยวไหนด้วย จะติดต่อมาป่าวเนี่ย 5555confused smile

#1 By tigerpol (58.147.115.229) on 2010-08-24 09:32